Quick 120 jaarQuick 1 juichen 1Quick 1 juichen 4Foto juichen Cricket 1TrainenQuick 1 juichen 2Foto juichen 4Cricketf-jeugdQuick 1 juichen 3Foto selectie 2013/2014

H.V. & C.V. Quick, De Savornin Lohmanlaan 215 Den Haag, Telefoon: 070-3680323

Twitter icon
Facebook icon
Instagram icon
LinkedIn icon
RSS icon
YouTube icon

Roostertour 2016: Nuair a bhíonn an t-ól istigh, bíonn an chiall amuigh

Gepubliceerd op 27 juni 2016 door Krijn Vrolijk

De Roosters tourden van woensdag tot en met zondag door Ierland. Hieronder verslag van hun cricketwedstrijden.

Woensdag: Cork County CC

De Roosters gingen de afgelopen twee jaar naar Engeland (Yorkshire en Ilkley) en gaan nu naar Ierland. Naar Cork om precies te zijn en naar Kinsale om nog preciezer te zijn. Kinsale is een naar Ierse begrippen toeristische badplaats, te vergelijken met Scheveningen. Ik voel me dan ook meteen thuis. De mensen zijn vriendelijk en onverstaanbaar, sigaretten zijn duurder dan taxi’s, wat Dick (Vierling, red.) ertoe brengt een dag of vijf taxi’s te roken. Mannen zijn kleiner dan in Nederland, lopen met ooglapjes en papegaaien op hun schouder. Om de vijf meter spugen ze en zeggen, nee roepen ze “Rait!”. Soms slaan ze een dwerg. Vrouwen zijn dikker dan in Nederland en dragen hoedjes van papier. Een lokaal kinderliedje is dan ook ‘One, two, three, for, hatje of, hatje of, one, two, three, for, hatje of paper’. Ieren zingen sowieso graag.

Ochtend

De ochtendstond heeft vandaag evenveel goud in zijn mond als de zigeunerkoning van de Hoefkade. 5.45 uur verzamelen, op Quick. Gerrit Elings staat al in de keuken, wij drinken koffie, krijgen handdoeken en tellen koppen. 26. Niet dat we ‘maar’ met 26 op tour gaan, maar Jaap (de Regt, red.), Dick (Taat, red.), Thijs (Risselada, red.) en Lammert (Braaksma, red.) zijn enige dagen geleden al afgereisd. Ed (de Jager, red.) weet een shortcut en reist apart. Nadat ook Felix (Gruijters, red.) is ingestapt, brengt Alex Holtmans ons met zijn bus naar Schiphol.

Maar nog even terug naar Ed. Ed is, en ik herken dat wel, één van de mensen die wel eens denken dat er een plan is. Of plan, complot is een beter woord. Een complot waarin de hele wereld, of in elk geval het deel van de wereld waarmee Ed te maken heeft, hem een loer wil draaien. En dan met z’n allen achter z’n rug om gaan staan lachen. Zodat ie het niet doorheeft en ze het de volgende keer weer kunnen doen. Aan de vooravond van de tour was het weer eens zover. Een vriendelijk aanbod van Dick (V) werd eerst beleefd en daarna steeds chagrijniger afgewimpeld. Simpelweg omdat Ed dacht dat Dick hem een loer wilde draaien. Vastberaden gaat de sympathieke gemeenteambtenaar een dag later met het ov naar Schiphol. Om erachter te komen dat er vanaf Haarlem geen treinen rijden naar deze luchthaven. Een taxi, 70 euro en de heilige overtuiging dat ‘ze’ hem weer eens iets geflikt hebben verder, kent de tour een valsere start dan gehoopt. Voor hem. De rest van de wereld moet achter zijn rug om redelijk hard lachen.

En ook nog even terug naar Felix. Felix, en dat herken ik veel minder, maar bewonder ik wel, is een man die geen blad voor de mond neemt als het over zijn eigen prestaties gaat. Als het goed is, is het goed, geen valse bescheidenheid. Maar Felix lijkt ook een beetje vergeetachtig. En dat mag dan natuurlijk ook gezegd worden. Vorig jaar vergat ie z’n pasje, dit jaar z’n paspoort. Dat is opmerkelijk, maar ik zie wel een stijgende lijn. En ook zweet. Op zijn voorhoofd, als hij nog net op tijd de bus haalt.

Tijdens de busrit reikt Derick (Maarleveld, red.) petjes uit aan nieuwe Roosters Edgar (Schiferli, red.), Butch (Marshall, red.) en Pieter (Wijnstra, red.). Mooie woorden en zogenaamd onvoorbereide speeches volgen. Over alle tours die Pieter op papier al gemaakt heeft met de Roosters bijvoorbeeld.

De vlucht naar Cork kent geen bijzonderheden, verloopt gladjes. Jan (Bruggeman, red.) draait om half acht z’n eerste biertjes erin, Paul (van Es, red.) heeft het over duppies, een ieder meet zich een rol aan en glijdt in zijn meest soepele en vertrouwde jas. In de aankomsthal van het vliegveld van Cork is er hereniging met de golfers. Huurauto’s en mensen die daarin kunnen en willen rijden en hun rijbewijs niet vergeten zijn, brengen ons naar Kinsale. Een eenvoudige doch voedzame lunch en wat drankjes bereiden ons voor op de eerste cricketwedstrijd. Cork County CC uit. Cork CCC is ook de plek waar we vanavond eten en Ierland – Italië kijken, zodoende bellen we taxi’s.

Onze chauffeur is 63. In Ierse jaren dan, in de rest van de wereld zou hij 125 (stelregel omrekenen vanuit het Iers: keer twee, min één) worden genoemd. Er hangt een plastic kerstboom aan zijn spiegel. En hij heeft jeuk. Op zijn linker bovenbeen. Daar krabt hij steeds aan. Ook tijdens het rijden. Op de foto die alle chauffeurs hier links naast hun stuur tegen het raam hebben hangen, staat dat hij Bill O’Reilly heet. Dick (V) opent met “Ah, Christmas” en probeert een gesprek aan te knopen. Onze verbinder is in vorm, maar gaat genadeloos nat. Niet voor het laatst deze tour, vraag dat maar aan Remco (van der Veen, red.). Langs elkaar heen praten krijgt een nieuw boegbeeld. Bill denkt dat wij uit Frankrijk komen. Als je dat wat hij zegt achterstevoren afspeelt, hoor je ‘Paul McCartney is dead’. Ondanks alles en zeker ondanks Bill zijn we ruim op tijd op het veld van Cork CCC.

De wedstrijd

Duizend meeuwen kijken op ons neer, vanaf de muren van één of ander kasteel, gelegen op de top van een rots die op zijn beurt weer neerkijkt op het schitterende veld van Cork CCC. Derick beloont de gastvrije ontvangst met een oer-Hollandse bolus, die helaas zo slecht verteerbaar blijkt te zijn dat hij weggespoeld moet worden met water. Ed krijgt de wind van voren als hij zijn jas als non-player op één  van de drie haken in de knusse en krappe kleedkamer hangt. Uiteraard wint JJ (Vierling, red.) de toss, Quick gaat fielden. Van de twaalf mannen die spelen, hebben acht Quick I gehaald. Gezamenlijk zijn ze goed voor 1.547 wedstrijden. Teameigenaar Marcel (Bertsch, red.) heeft duidelijk geïnvesteerd in kwantiteit.

Ik wurm me in een krap bankje naast de scorer van CCCC, een jongen van Pakistaanse afkomst die, naarmate de wedstrijd vordert, steeds meer vriendjes uitnodigt om ook op het bankje te komen zitten. Leuk. De kleurtjes die ik had meegenomen, zitten nog in mijn onuitgepakte koffer. En die staat of nog in de lounge of in onze hotelkamer inmiddels.

We kijken naar oude en minder oude helden van weleer. Marco (Hoogwater, red.) vliegt over het veld, ik hoor muziek van Bach en zie RC (van der Nat, red.) een traantje wegpinken. Remco is duurder dan gebruikelijk, Ewald (Vorderman, red.) eigenlijk ook en Edgar moet aan het niveau wennen. Een cameraploeg rukt uit en weer in. Het batten van Cork is bij vlagen aantrekkelijk om naar te kijken. Pieter bowlt zuinig en neemt wickets, maar krijgt geen volledig spel. Hans (Poederbach, red.) maakt reclame voor de umpirescursus van Gerard Inden, maar mist wel een ‘bowled’, onder andere omdat Jan (van Es, red.) ervoor staat. Over Jan gesproken: die bowlt verdienstelijk en zuinig in een periode waarin CCCC’s beste batsmen in staan en de runrate omhoog schiet. 200 lijkt lang een reëel tegentotaal. Maar dat wordt het dus niet, met dank aan Pieter en Jan. Wat het wel wordt? 183 in 25 overs. Game on.

Nou ja, game on… met name het fielden van Cork County CC is van een dusdanig niveau dat Roosters geen seconde in de buurt van het totaal van de thuisploeg komen. Marco, Pieter en Hans (Schiferli, red.) batten leuk, Derick gaat ongelukkig run out en Edgar moet andermaal aan het niveau wennen. Zachtjes aan druppelen ook de golfers binnen, ze waren verdwaald op de golfbaan vanaf het moment dat Lammert de touwtjes in handen nam. Ver voor enig zicht op de haven weten Roosters het al: we gaan ons eerste potje in Ierland verliezen. En dat zorgt toch voor onrust. Boze blikken in de richting van Marcel. Gemor over ontbrekende spelers, vooral de namen Siardus Witteveen en Alex Pototksy worden genoemd. Het glijdt van de teameigenaar af, gelijk een Brabo soms “glijdt af” zegt tegen een voorbijlopend meisje dat hem uit zijn concentratie haalt. Zit inmiddels met acht vriendjes van het scorertje op een bankje waar er normaal max drie op zouden passen en ben blij dat de wedstrijd gedaan is.

De borrel na afloop maakt veel, zo niet alles goed. We eten pizza en kijken voetbal. Ruim voor de rust herontdek ik hoe saai ik voetbal vind. Ik loop naar buiten en tref Pieter, Sjaak (Maarten de Groot, red.) en Dick (V) met hun oor tegen een glas tegen het raam. Dat is niet nodig en ook niet waar, maar wel leuk om te zien. Een vrouwenkoor is aan het oefenen. Voor ons, zal later blijken. Maar dat weten wij nu nog niet. Nu weten we alleen maar dat er soms hemelse klanken klinken uit het lokaal achter ons. En dat die klanken verworden tot rood-wit-oranje vlinders die langzaam tegen het rotsblok op opstijgen naar het één of andere kasteel. En natuurlijk zijn niet alle nummers mijn smaak en natuurlijk gaat het wel eens mis en klinkt het dan vals en natuurlijk staan niet alle dames even mooi open en natuurlijk is het makkelijk om hier nu flauw, cynisch of ironisch over te gaan doen, maar daar heb ik dus geen zin in. Het is prachtig. Dat zie ik ook aan mannen van enige leeftijd, als de echte uitvoering daar eenmaal is. De rechtervoet van Hans (Kramer, red.) kan niet meer stilstaan, de onderlip van Peter (van Dixhoorn, red.) trilt mee op het ritme en de blik van Erik (van Vliet, red.) zou me hier nu bijna de woorden ‘roze bril’ laten schrijven. Maar er zijn grenzen.

Vrijdag

Ochtend

Need a little time to wake up
Need a little time to wake up wake up
Need a little time to wake up
Need a little time to rest your mind
You know you should so I guess you might as well

What's the story morning glory?
Well
(you) need a little time to wake up
Wake up well
What's the story morning glory?
Well
Need a little time to wake up
Wake up

(Oasis – Morning Glory)

Sjaak geniet van zijn eitje in een flitsend nieuw golfshirt. Hanco (van den Berg, red.) kijkt naar Sjaaks bord, bevochtigt de lippen en zegt “Dat ziet er mooi uit”. “Ja, dank je, in Londen gekocht.” Ed zit tegenover JJ en begint een verhaal. JJ staat na enige tijd op en excuseert zich, maar Ed zit in ‘the zone’ en hoort het zeker niet. Minimaal tien minuten lang zit de man die 8% salaris over zijn vakantiegeld krijgt te lullen tegen een lege kruk. We worden langzaam maar zeker gek.

Harlequins

De rustdag van gisteren heeft het team goed gedaan en veel geleerd. De tegenstander van vandaag heet Cork Harlequins CC. Aanvang (16 uur) en aantal overs (25) zijn hetzelfde als eergisteren. Een eerste nederlaag heeft teameigenaar Marcel doen besluiten twee mensen te droppen en zijn meest ervaren Balimedewerker naar voren te schuiven. Daarbij dreigde Sjaak naar huis te gaan als hij weer niet mocht spelen. Hans (S) en Jan (vE) out, Thijs en Sjaak in. Nog steeds acht man ex-Quick-I en nu gezamenlijk goed voor 1.491 wedstrijden.

De Harlequins hebben een minder mooi veld dan CCCC en compenseren dat met vriendelijkheid. Omdat de terreinknecht ontslagen is, of boos weg, of dronken, of er nooit geweest, of zichzelf niet, spelen we niet op gras maar op een matje. Das pech voor Edgar, want die heeft alleen maar spikes bij zich. “Als ik hier een fine voor krijg, gooi ik die twee gasten van de finecommissie in de sloot.” Natuurlijk wordt het opgelost. Edgar ruilt schoenen met Felix, Felix ruilt als hij mag bowlen schoenen met Remco en Remco gaat dan op een stoel langs de kant zitten kijken. Maar zo ver zijn we nog lang niet.

Eerst wint JJ weer de toss en gaat Quick voor de verandering batten. Instemmend geknik van teameigenaar Marcel doet vermoeden dat hij de druk heeft opgevoerd en voor het moment tevreden is. Edgar en Ted (Reinier van Es, red.) openen, Ted als altijd lankmoedig, Edgar gebeten op revanche. En dat krijgt ie, nee, ik zeg het verkeerd, en dat neemt ie. Tot een persoonlijke score van 70, dan vindt onze captain het welletjes en beëindigt hij de wraakexercitie van Quicks recordinternational. Daarbij ziet JJ kansen voor zichzelf. Samen met Sjaak (37*) legt hij een partnership van ruim 100 op de mat. Tegen het einde van zijn innings begint hij zelfs zessen te slaan. Gelouterd en bejubeld komen twee kalende mannen het veld af. JJ maakt er uiteindelijk 61, Roosters zetten een verdedigbaar totaal van 232 neer.

Scoren gaat dit keer wat soepeler. Zit namelijk alleen, nou ja, niet alleen, maar met niemand van de tegenpartij naast me. Dat maakt het herkennen van hun bowlers wat lastig, maar is een vooruitgang op het gebied van persoonlijke vrijheid en die heb ik al jaren hoog in het vaandel. Eigenlijk zitten alleen Marcel en Paul naast me, om de telegraaf te doen. Het elektronische scorebord zorgt bij beide mannen voor verwarring. Paul blijft rustig, pakt het snel op, panikeert niet, is natuurlijk ook handig met cijfers. Marcel kiest voor een andere benadering. Elke keer als hij iets fout doet (en dat is best vaak), wordt er hoogwaardig drama opgevoerd. Hij is of was natuurlijk ook acteur. Pieter staat erbij, kijkt ernaar en lacht de ballen uit z’n broek.

Het weer is zo wisselvallig als de prestaties van het eerste cricketelftal van HBS, de afgelopen vijf, zes, zeven jaar. Regen, wind, kou, wolken en uiteindelijk toch ook zon en behaaglijke warmte. Het fielden van de Roosters is een stuk stabieler, simpelweg niet goed. Felix verbijt zich als in zijn eerste vier ballen drie kansen gemist worden. Sjaak en Derick krijgen lachers op hun hand, als die er nog zouden zijn. Ted wordt geraakt op een plek die hem echt iets doet.

Bibber (Erik van Vliet, red.) bijt van zich af en geeft een dead ball als een jongetje van vier een in zijn ogen onverdiende run loopt. Het jongetje, mannelijk equivalent van Annie, stottert, pruttelt zachtjes tegen en kijkt Bibber met Bambi-ogen aan. Bibber grijpt naar zijn borstzak, maar bedenkt zich op tijd. Ondanks algehele malaise komen de Harlequins geen moment in de buurt, onder andere door ouderwets solide bowlen van Remco (1/22/5). Thijs dwingt respect af met vijf openingsovers on the trot. Roosters winnen ruim, maar zie vooral gezichten die op onweer staan. En opluchting op die van Lucas (Hendrikse, red.) en Robert (Burger, red.), omdat ze de eer aan zichzelf gehouden hebben.

Het chagrijn verdwijnt langzaam als jugs worden rondgeschonken en barbecue hongerige magen voedt. Andermaal worden lieve woorden en cadeaus uitgewisseld. Wij hebben batjes en een handdoek meegenomen. Het afscheid valt zwaar en samen met het ondergaan van de zon. We stappen in auto’s en bereiden ons voor op een nieuwe avond, wie weet wel nacht in Kinsale. We hebben er nog twee te gaan en weten op dat moment nog niet dat we die ten volle zullen benutten. Maar daarover misschien later en zeker op een andere plaats.

Ierland, bedankt voor de gastvrijheid, Roosters bedankt voor het lachen. Tot snel en in deze samenstelling tot volgend jaar. Tenminste, dat hoop ik. 

Delen op social media

Twitter icon
Facebook icon
LinkedIn icon